ახლახანს დავამთავრე "თბილისი თბილისი"-ს ყურება. ჩემი აზრით საშინელი ფილმია (და ამ შემთხვევაში მხოლოდ მის მხატვრულ ღირებულებას ვგულისხმობ). თუმცა, მე ახლა უფრო ფორუმელების აზრი მაინტერესებს იმაზე, თუ რამდენად საჭიროა მსგავსი ფილმები და თანაც ასეთი რაოდენობით. გასაგებია, რომ ისინი რეალურ ცხოვრებას ასახავენ, მაგრამ ნუთუ რეალურ ცხოვრებაში სხვა არაფერი ხდება? სიყვარული და რომანტიკა აღარაა საქართველოში? ხალხი აღარ ხუმრობს და აღარ მეგობრობს ერთმანეთთან? არ შეიძლება რამე კარგზე ფილმის გადაღება? გამწარებული ხალხი რომ ჰოლივუდში აწყობილი ცხოვრების ნახვის მერე საქართველოზე ასეთ ფილმს ნახავს, რისი მიღწევის სურვილი გაეღვიძება?

მოკლედ, ახლა ძალიან აღელვებული ვარ და მერე უკეთესად ჩამოვაყალიბებ აზრს.

მეც ძალიან დამზაფრა მაგ ფილმმა, თუმცა მომეწონა და რაც შეეხება მის მხატვრულ ღირებულებას - სწორედაც რომ არაა საშინელი

ეს ფილმი არ მინახია, მაგრამ წაკითხული მაქვს სცებარი, რომელიც პატარა ბროშურის სახითაა გამოცემული. არ ვიცი რამდენად ემთხვევა ჩემს მიერ წაკითხული სცენარი ფილმს, მაგრამ გამოგიტყდებით და მეც მაგრად დავიგრუზე შთაბეჭდილებით.
ჩემი აზრით აუცილებელია მასეთი ფდილმების გადაღება. მაგრამ ასევე აუცილებელია სხვა ჯანრის ფილმებიც.

[quote=Isito,18.07.2006, 10:26]
ახლახანს დავამთავრე "თბილისი თბილისი"-ს ყურება. ჩემი აზრით საშინელი ფილმია (და ამ შემთხვევაში მხოლოდ მის მხატვრულ ღირებულებას ვგულისხმობ). თუმცა, მე ახლა უფრო ფორუმელების აზრი მაინტერესებს იმაზე, თუ რამდენად საჭიროა მსგავსი ფილმები და თანაც ასეთი რაოდენობით. გასაგებია, რომ ისინი რეალურ ცხოვრებას ასახავენ, მაგრამ ნუთუ რეალურ ცხოვრებაში სხვა არაფერი ხდება? სიყვარული და რომანტიკა აღარაა საქართველოში? ხალხი აღარ ხუმრობს და აღარ მეგობრობს ერთმანეთთან? არ შეიძლება რამე კარგზე ფილმის გადაღება? გამწარებული ხალხი რომ ჰოლივუდში აწყობილი ცხოვრების ნახვის მერე საქართველოზე ასეთ ფილმს ნახავს, რისი მიღწევის სურვილი გაეღვიძება?

მოკლედ, ახლა ძალიან აღელვებული ვარ და მერე უკეთესად ჩამოვაყალიბებ აზრს.

სრულიად გეთანხმები. ფილმის მხატვრული ღირებულება ძალიან საეჭვოა. ჩანაფიქრია ასეთი რომ ფილმში გადმოცემული სისასტიკით მიახდინოს ავტორმა მაყურებელზე ზემოქმედება, მაგრამ მე გადაჭარბებულადაც კი მომეჩვენა რეალობის აღწერა. ძალიან უნიჭოდ გაკეთებული ფილმია, რომელიც არავის დააინტერესებს ქართველის გარდა. და ის საცოდავი ქართველიც ისე ,,დაიგრუზება'', საქართველოსკენ გახედვაც კი აღარ მოუნდება.

მწარე რეალობას ვერსად გავექცევით. საჭიროა!
თუმცა, მარტო დეპრესიული ფილმების გადაღებით შემოფარგვლა არაა სასურველი ქართული კინემატოგრაფიისათვის, რ-იც რაღაცას წვალობს რომ როგორმე აღორძინდეს დამოუკიდებელი თუ ერთობლივი კინოპროექტებით

მეც ვნახე ეგ ფილმი...
მხატვრულ ღირებუებაზე არ ვიკამათებ...
ხოლო რაც შეეხება სცენარს, დამთრგუნველია, მაგრამ სიმართლეა..

ჩემი აზრით საჭირო ფილმია.
მე ერთხელ მომიწია იმ გარემოში ცხოვრებამ (დაახლოებით რაც იმ ფილმშია ასახული) და დღესაც ვერ მომინელებია რაც ვნახე მაშინ...

ბევრმა ვიცით, როგორი ძნელი ცხოვრებაა, მაგრამ რეალურად შეხება მაინცდამაინც არ გვაქვს (მხოლოდ მაშინ როცა ბაზრობაზე მივდივართ რაიმეს საყიდლად)...

რა თქმა უნდა კარგი ფილმებიც უნდა გადაიღონ, მაგალითად როგორ ყვავდება საქართველო, ვარდების რევოლუციაზე, მიშას ბიოგრაფიული ფილმი, მიშას და სანდრას სიყვარულის ისტორია, ქართული ფეხბურთის აღორძინება, მეცნიერების და განათლების წარმატებული რაფორმა, მეტს აღა გავაგრძელებ, იდეები ფული ღირს

თუმცა ისიტო, დაგეთანხმები, ძალიან დავითრგუნე ამ ფილმის ნახვის მერე, და ცოტა გამომაფხიზლა კიდეც, იმიტომ რომ სადაც ახლა ვარ ცოტა მოვდუნდი, მიხვდებით ალბათ რას ვგულისხმობ...

როგორ მთავრდება ეგ ფილმი???

მასეთინ (ცხოვრებისეული) ფილმების ძალიან კარგი ნიმუშები (ცემი აზრით) არის "თეთრი ლაქა" და "ორმაგი სახე (მაამშვილობა)"!!!

არ ვიცი

2 სიტყვით შინაარსი გადმოგვეცით ვინც ნახეთ , ისე დამაინტერესა თორემ გადმოცემით რომ ვერ შევაფასებ თავისთავად ცხადია.

ამ ბოლო დროს, მძიმე ფილმებს კი არა, "მაგდანას ლურჯას" აღარ ვუყურებ ნაღვლიანი ფინალის გამო...

ავტორი, კინო რეჟისორი თქვენ ასაკში იყო,
ღიმილის ბიჭუნა
ფანტაზიორი!!!
ისე მოგიყვებოდა ტყვილს 100% დაგაჯერებდა.
მამა დაკარგა 10 კლასელი რომ იყო, ქუჩაში გამოვიდა ლამაზი , რომანტიული და ფანტაზიორი.
მე 8 კლასში ვიყავი. მახსოვს ლევანის სახე სასაფლაოზე, რომ მივდიოდით ბავშვები.
ბავშვობაში ომობანას ვთამაშობდით
წაგებულები ლიმონათზე გვპატიჟებდნენ და ფეხით გადავდიოდით ლისის ტბაზე.
იქიდან კი ვირებზე ვჯდებოდით, მაშინ მემაწვნეები ვირებს ლისის ტბის მიდამოებში ტოვებდნენ
ლევანიმ ერთხელ სიკვდილს გადაგვარჩინა:
მე და ერთი ჩვენი ძმაკაცის პატარა ძმა.
ნავებით და წყლის ველოსიპედებით ტბაში ვსეირნობდით, ერთი ჩვენი მეგობარმა ცეკვა დაიწყო ნავში და გადავყირავდით ყველა
ლევანმა ბავშვი ამოათრია და მეც მწვდა თმებში არ დაიხჩოსო დედაჩემი მოკლავდა, მისი თხოვნით გამიშვა ლისის ტბაზე.
ლევანიკო ჩემი ძმაა, ჩემი ბავშვობა და ჩემი სიცოცხლე.
ყველამ დავკარგეთ ტანსაცმელი ფეხსაცმელი და ასე ვიღაცის მაისურებში გადმოვედით ფეხშიშველები სახლში ლისის ტბიდან, ჩუმად ვიპარებოდით სახლებში რომ მშობლებს არ გაგეგოთ რაც გადაგვხდა.
10 კლასში ერთმა მეგობარმა გოგომ დაბადების დღე გადაიხადა ლევანჩიკა მაშინ სტუდენტი იყო და ავტორიტეტი ჩვენში
ჩემს ცხოვრებაში პირველად დავლიე და ეს იყო ბოლო დალევაც.
დედაჩემას ლევანს დაურეკა მოიყვანე სახლში, გოგოები დათვრნენო.
იმ გოგოს ვისი დაბადების დღეც იყო ლევანი უყვარდა.
ოიოიოი მთელი გზა პეკინის ქუჩიდან ნუჩუბიძემდე თურმე ვეჩხუბებოდი და ვაგინებდი ის გოგო რომ არ უყვარდა.
მე არაფერი მახსოვს, ერთი სახლში რომ მიმიყვანა ჯინსებში მომქაჩა დამაგდო ტახტზე და 5 ჯერ ისე მომცხო ტაკოზე მეორე დღეს მისი ხელები მაჩნდა.
აიმერე კი მიტირა ყოფა. დილით ამოვიდა.
პახმელია თავი მისკდება, ეს კი მიკიჟინებს:
გუშინ რომ მაგინებდი, როგორ უნდა სმა მე გიჩვენებო.
თავს მიბრუებდა: გინდა თუ არა ვოდკა დალიეო.
რა არაყი , რის არაყი, ვკვდებოდი!!!
მაშინ დამაფიცა, რომ არასოდეს არ დავლევ ალკოგოლის.
დღესაც მაშაყირებს: ბავშვობაში რომ მოხვდა ტაკოზე, იმიტომ არის დღეს ტრეზვენიკო.
პირველი ფსიქოლოგიური დარტყმა ლევანმა მიღო, როდესაც 2 კურსის სტუდენტი კაფე ივერიაში კოტე კუბანეიშვილთან და მიშკა გობეჯიშვილთან შამპანიურს სვავდა..
რუსეთის შრომის გმირთა დელეგაციამ , რომელიც გვერდით მაგიდაზე ქეიფობდა, ბიჭებს გინდათ თუ არა "ველიკი რასიის" სადღეგრძელო დალიეთო.
ბიჭებმა კი, შესთავაზეს ჯერ საქართველოს სადღეგრძელო უნდა დალიოთ, რადგან თბილისში ხართო.
ატყდა ჩხუბი, ბიძიები დაესიენ 19-20 წლის სამ ბიჭს.
როდესაც ცემა ტყეპაში, კოტიკამ დაინახა ძმაკაცებს უკლავდნენ ცემით, დანით დაჭრა ერთი რუსი,
რომელიც გარდაიცვალა.
იმ დღეს ლევანი ჩვენთან მოვიდა სახლში , ისეთი ნაცემი იყო ადამიანს არ გავდა.
დედაჩემა კარის გაღების დროს იკივლა, ბიჭი ხელში უკვდებოდა.
ლევანიკო დავმალეთ.
მერი დეიდამ შვილი რომ დაინახა, მიხვდა რომ ლევანს სიციოცლის არაფერი დარჩენოდა.
კოტე ციხეში წავიდა ყველაფერი თავის თავზე აიღო.
ლევანი და მიშა კი, უნივერსიტეტში განაგრძეს სწავლა.
მე და ლევანი ხშირად ვაკითხავდით კოტიკას ჯერ რუსთავის 3 კოლონიაში ( ხელებით ლაპარაკიც ვისწავლეთ)
მერე ცხინვალში მიმაგრებაში.
აირია ქვეყანა 70 წლებში ნარკოტიკი ჭამდა ახალგაზრდობას
ლევანს ძმაკაცები ნელ ნელა უკვდებოდა, მაგრამ სულ ოცნებობდა გადაეღო ფილმი იმაზე რაც ხდებოდა თბილისში.
ითხოვა ერთი ცოლი, არ გაუმართლა.
ითხოვა მეორე, ისევ არ გაუმართლა.
გადაწყვიტა მოსკოვში ჩაებაერებინა გიკში, რადგან მიხვდა რომ გეოლოგია მისგან შორს იყო.
მოსკოვში დიდი წარმატებით სარგებლომდა გიკის სტუდენტებში, ფილმიც გადაიღო მამა. მისი რამდენიმე ფილმი კანის ფესტივალზე პრიზებით დააჯილდოვეს.
დაბრუნდა ლევანიკო თბილისში და ვაი ამ დაბრუნებას
ყველა გაიკრიბა ვინც კი მოახერხა, უცებ ომიც დაიწყო.
წავიდა ლევანიკო აფზახეთში, სადაც ბავშვობას ატარებდა.
ვის უნდა ესროლო?
გული უკვდებოდა, ძმაკაცები ხელში უკვდებოდა და უკვე ცხოვრებაც მობეზრდა.
ბედმა გაუღიმა ველანიკოს ომის შემდეგ.
ისეთი გოგო დაუდგა გვერდში მაია , რომ დეპრესია დაავიწყებინა, იმედი მიეცა ფილმების გადაღების, მაგრამ უკვე არავის ეცალა?
კინოსტულია ქართული ფილმი გაჭირვებაში იყო, ფილმებს ვერ იღებდნენ თანხები არასად არ იყო, მაგრამ ლევანი მაინც ახერხებდა, თავის გულის ტკვივილის გადაღებას.
ერთხელ თბილისში ჩასულს, ტელეფონით რეკავს ველანი და ტირის: ყველა ძმაკაცი დავმარხე, შენ თუ გაიგებ ჩვენ ხომ ერთად გავიზარდეთ.
ამოვიდა ისე გაიხსენა ბავშვობა ქეთი ჯაფარიძე ტირილით მოკლა.
ლევანის ტრაგედია , ბედკრული საქართველოს შედეგია.
2002 წელს ისე ცუდად იყო ,სავადმყოფოში არავის ეგონა რომ გადარჩებოდა.
ვნახე და მხოლოდ ეს მითხრა:
არ მინდა ისე მოვკვდე, რომ თბილისის ტკივილი და ჩემი თაობის ბედკრული გზა არ ვანახო მომავალ თაობას.
ლევან ზაქარეიშვილი!
ნაღდი თბილისელი ბიჭია და თბილისის სიყვარულში იფერფლება ყოველ დღე.
ფილმი თბილისი თბილისი მის სახლშია გადაღებული, ნუჩუბიძის ქუჩაზე.

ძალიან მინდა, რომ ვნახო ეს ფილმი...

მე10 კლასში გოგოები სიგარეტს ეწეოდნენ, ჩუმად
გაიხსნა კაფე რუსთაველზე, თეატრალური ინსტიტუტის გვერდით.
მე 1 ექსპერიმენტულში ვწავლობდი და ფორმა არ მეცვა, არც სიგარეტს არ ვეწეოდი. მოკლედ დაგვაკავა მილიციამ.
6 გოგოდან, 4 მამა ცეკას თანამშრომელი იყო.
ტირილი დაიწყეს, მე კი ველაპარაკები ამ მილიციონერს და ვაბავ: ბიძია პირველად მოწიეს გაგვიშვი და მაგათ მშობლებს ნუ მიწერ სამსახურში.
ასე გავიარეთ ოპერამდე.
გაგვიშვა!!!
გავიდა 3 თვე.
უცებ პაატა ბურჭულაზე რეკავს ერთ ერთ გოგოსთან და რას უყვება: პლეხანოვზე მილიციას უნდოდა სიგარეტის მწეველი გოგოების, სურათების დადებაო და მე და ირაკლიმ დავაბითო.
თითოეულმა მოიტანეთ 25 მანეთი და არ დადებს თქვენ სურათებს მილიციაშიო.
მოკლედ მირეკავს მარიკა, მე კი ლევანას ვურეკავ.
ლევანა ამოვიდა კოტიკასთან ერთად.
ყველა ტირის: მამას მომიხსნიან, ოქროს მედალს ვერ ავიღებთ.
ლევანამ, ერთი გადახედა კოტიკას და ამათ აშაყირებენო.
მოკლედ შევაგროვეთ ფული და პაატა ბირჭულაძეს 8 კლასელ აფერისტს,
დავურეკეთ:
მოდი წაიღე ეს ფული, მაგრამ კოტიკა და ლევანა წამოგყვება პლეხანოვზე.
აი მაშინ ნერვიულობაზე, ნინომ მომცა სიგარეტი სილვა თავბრუ დამეხვა.
სადაა ლევანჩიკა და კოტიკა ვნერვიულობთ.
ესენი კი ისევ ტირიან
ნახევარ საათში მოდის კოტიკა, ლევანი და ფულს გვიბრუნებს
თან სიცილით იგუდება: პაატას და ირაკლის ამ ფულით სოჩაში უნდოდათ წასვლა. თქვენი ამბავი კი, ირაკლი ასლანიდმა ტელეფონში მოისმინა ნინო რომ უყვებოდა მის დასო.
ირაკლიმ მოუყვა პაატას და ამათ იფიქრეს, ფულიც ვიშოვეთ: ვცოჩი , ნა ტრი ნოჩი.

ასე გვაწერდა ფულს, პაატა ბურჭულაძე 10 კლასში
ლევასნჩიკამ და კოტიკამ კი,
მაგრად იხალისეს. რასაკვირველია თითოეული ჩვენგანის სკოლის გამოსაშვებზე დავპატიჟეთ როგორც ავტორიტეტები;
ლევან ზაქარეიშვილი და კოტე ყუბანეიშვილი 1972 წელს.

დღეს ლევანი კინო რეჟისორია, კოტიკა კი, პოეტობს
ორივეს შეძლო ემიგრაციაში წასვლა, მაგრამ მათ თბილისის გარეშე ცხოვრება
ვერ წარმოუდგენიათ.

[quote=Mrs.Qartveli,18.07.2006, 18:21]

ძალიან მინდა, რომ ვნახო ეს ფილმი...
[right][snapback]416382[/snapback][/right]
[/quot

www.babaduli.mybb.ru

ამ მისამართზე დევს ეგ ფილმი, მე აქედან ჩამოვტვირთე. თუ გაქვს ნერვები: დიდი ხანი დასჭირდა. 3 ნაწილადაა გაყოფილი და ცალ-ცალკე უნდა გადმოქაჩო. არ ღირდა ამდენ წვალებად. ძალიან არის გამძაფრებული ის ყველაფერი, რაც ყველამ საკუთარ თავზე გადავიტანეთ უკანასკნელ წლებში. თუმცა სევდასთან ერთად ამ ფილმის ნახვის უფრო მძაფრად იგრძნობ რომ დღევანდელი დღე ბევრად ჯობს გუშინდელს, ანუ ბევრი რამე უკეთესობისკენაა შეცვლილი.

რატომაა თბილისი-თბილისი დეპრესიული ფილმი? ძალიან წყნარად ვუყურე და გავიხსენე ის დრო, როდესაც თბილისი დავტოვე. მაღალმხატვრულობით ვერ დაიკვეხნის, მაგრამ თემა გასაგებადაა გადმოცემული...
დეპრესიული ფილმი თუ გინდათ, Crash ნახეთ. კარგა ხანია, ჰოლივუდის ფილმს ასე არ უმოქმედია. შესანიშნავი სურათია, მაგრამ ამერიკაში უნდა იყო ნაცხოვრები, რომ მთლიანად ჩაწვდე მის შინაარსს.

www.kinto.nl

აქ შეგიძლია უყუროთ

ძალიან მეტკინა თბილისი თბილის რომ უყურე

მაგრამ ეს ტკივილი ღირდა იმისათვის რომ

მეგრძნო რომ ეს ყველაფერი ჩემი იყო ....

ვერ დაგეთანხმებით. Crash ერთი უბრალო ფილმია, და არანაირი დეპრესიული მომენტები მაში არ არის. მარტალი გემოვნებაზე არ დავობენ, მაგრამ დეპრესიულობაზე ვერანაირად ვერ დაგეტანხმებით

ფილმი დეპრესიული კი არა, რეალურია და ძალიან რეალური!!
იმედია,
ახალი თაობა დასკვნებს გამოიტანს ამ ფილმიდან.

არაფრის მცოდნე ქალბატონო ამანდა, ხომ ვერ მიმითითებთ სად არის ამ წესდებაში ნათქვამი რომ ფორუმის წევრები ერთმანეთს შენობით ესაუბრებიან? კდეივ ერთხელ დამტკიცეთ თქვენი სრული არაკომპეტენტუროობა (რბილად რომ ვთქვათ)

1. საერთო დებულებები
1. წესების არცოდნა არ ათავისუფლებს მომხმარებლებს მათი დაცვის აუცილებლობისგან.
2. ყველა ფორუმში არის ფორუმის წესები, რომელიც კონფერენციის საერთო წესების დამატებაა და აწესრიგებს ფორუმებში ურთიერთობას.
3. კონფერენციაში ნებისმიერი პოსტის გამოქვეყნება ავტომატურად ნიშნავს წესებისადმი თქვენს თანხმობას და მათი შესრულების აუცილებლობას.
4. სერვერზე არსებულ ყველა პოსტს აქვს მხოლოდ საინფორმაციო დანიშნულება. ყველა პოსტი გამოხატავს ავტორის აზრს და ადმინისტრაციას არ ეკისრება მათ შინაარსზე არანაირი პასუხისმგებლობა.
5. პირადი საკითხების განხილვისათვის ფორუმზე არსებობს პირადი შეტყობინებების სისტემა. ადმინისტრაცია არ აკონტროლებს და არ ახდენს შეტყობინებების ფილტრაციას და, შესაბამისად, არ ეკისრება პასუხისმგებლობა მათ შინაარსზე. მაგრამ არაკორექტიულად გამოყენების შემთხვევაში (სარეკლამო და შეურაცხყოფის შემცველი შეტყობინებების გაგზავნა) ადმინისტრაცია იტოვებს უფლებას ფორუმიდან დამნაშავის გათიშვას.
2. ახალი თემების და არსებულ თემებზე პასუხების გამოქვეყნების პირობები
1. კონფერენციის ნებისმიერ დარეგისტრირებულ მომხმარებელს აქვს უფლება შექმნას ახალი თემა, რომელიც შეესაბამება ფორუმის პროფილს და არ წარმოადგენს უკვე არსებული თემის გამეორებას.
2. თუ შეკითხვა ეხება ერთდროულად რამდენიმე ფორუმს, საკმარისია შეკითხვა დასვათ მხოლოდ ერთ მათგანში.
3. კონფერენციაზე ურთიერთობის ენაა ქართული. ფორუმზე არაა რეკომენდებული ქართული ენის განზრახ დამახინჯება. თქვენი პოსტის ორთოგრაფიული სისწორე არის გარანტი იმისა, რომ მას წაიკითხავს ყველა დაინტერესებული მომხმარებელი. პატივი ეცით ფორუმის მომხმარებლებს, ისინი არ არიან ვალდებულნი ეძიონ აზრი გრამატიკულად დამახინჯებულ პოსტში.
4. თქვენ უნდა გაითვალისწინოთ ურთიერთობის ისეთი ფორმის სპეციფიკა, როგორიცაა კონფერენცია, და ნათლად წარმოიდგინოთ მისი განსხვავება ჩატისგან. კონფერენციაში ყველა პოსტი ინახება განუსაზღვრელი დროით, მაშინ როცა ჩატში მათ მხოლოდ რამდენიმე საათით ინარჩუნებენ. ამიტომ კონფერენციაში მიღებულია ისეთი პოსტების გამოქვეყნება, რომლების წარმოადგენენ არა წუთიერ ინტერესს, არამედ ისეთების, რომელთა წაკითხვა საინტერესო იქნება გამოქვეყნებიდან რამდენიმე თვის შემდეგაც.
5. შეკითხვის შემცველი ახალი თემის გამოქვეყნებამდე, სცადენ გაუკეთოთ სწორი ფორმულირება თქვენს შეკითხვას.
6. შეკითხვებზე პასუხების მოსაძებნად, გამოიყენეთ ძებნა და ფილტრი ფორუმებში.
7. თემის სათაური მაქსიმალურად უნდა ასახავდეს ამ თემის შინაარსს.
3. იკრძალება
1. უცენზურო და ნებისმიერი ფორმით შეურაცხმყოფელი გამონათქვამები.
2. წაქეზება მოქმედი კანონმდებლობის დარღვევისაკენ, რასისტული ხასიათის გამონათქვამები, ეროვნებათაშორისი შუღლის გაღვივება და კამათები რელიგიურ თემებზე..
3. წინასწარ ცნობილი ცრუ ინფორმაციის, ცილისწამების გამოქვეყნება.
4. სარეკლამო, ანტისარეკლამო ან კომენციული ინფორმაციის შემცველი თემების შექმნა, ასევე საიტების ლინკების გამოქვეყნება, მათი პოპულარიზაციის მიზნით.
5. ეროტიკული და პორნოგრაფიული ხასიათის ინფორმაციის, ლინკების და ამ თემატიკის საიტების პაროლების გამოქვეყნება
6. უაზრო და არაფრის შემცველი ინფორმაციის გამოქვეყნება, რომელსაც არ აქვს აზრობრივი დატვირთვა, ფლეიმი თემატურ ფორუმებში, ასევე კონფერენციის ჩატად გამოყენება.
7. გრაფიკული სმაილების და ციტირების ზედმეტად გამოყენება
8. თემების შექმნა, რომლებსაც აქვთ უშინაარსო სათაური და სიმბოლოების უაზრო კრებული.
9. მოდერატორების და ადმინისტრაციის მოქმედებების განხილვა. თუ თქვენ გსურთ რაიმეს თქმა, გააკეთეთ ეს პირადად - ელ.ფოსტის, პერსონალური შეტყობინებების სისტემის ან ICQ'ს საშუალებით.
4. წესრიგის დაცვის ზომები
1. წესრიგს იცავს კონფერენციის ადმინისტრაცია: მოდერატორები და ადმინისტრატორები.
2. ადმინისტრაცია იტოვებს უფლებას:
- გადაიტანოს შესაბამის ფორუმში ის თემები და ცალკეული პოსტები, რომლებიც არ შეესაბამება ფორუმის თემატიკას.
- დახუროს და წაშალოს თემები, რომლებიც არღვევენ არსებულ წესებს.
- მოახდინოს წესრიგის დამრღვევთა ბლოკირება.
3. ნუ მიაქცევთ ყურადღებას ხულიგნებს. ნუ უპასუხებთ მათ, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ თვლით, რომ მოგაყენეს შეურაცხყოფა. ასეთ მოქმედებებზე რეაგირებას მოახდენს ადმინისტრაცია.
4. წესების დარღვევისთვის, ადმინისტრაცია იტოვებს უფლებას განახორციელოს შემდეგი სანქციები:
- წესების დარღვევისთვის, მომხმარებელი იღებს შენიშვნას მოდერატორისგან ან თემაში, ან პირადი შეტყობინების საშუალებით.
- წესების არაერთგზის დარღვევისთვის შეიძლება მოხდეს მომხმარებლის გათიშვა კონფერენციიდან (ბანი) 3-დან 10-დღემდე ვადით.
- სერიოზული დარღვევების შემთხვევაში (არანორმატიული ლექსიკის გამოყენება, მომხმარებლების შეურაცხყოფა, მოხმობა უწესო ქმედებისაკენ, აშკარა რეკლამა) ბანი იქნება დასმული წინასწარი შენიშვნის გარეშე. მისი ხანგრძლივობა დამოკიდებულია დარღვევის სიმძიმეზე და, შესაძლებელია, შეადგინოს 3 დღიდან 3 თვემდე.
- განსაკუთრებულად მძიმე დარღვევების შემთხვევაში, მომხმარებელს შეიძლება მიეცეს მუდმივი და სრული ბანი.
თუ თქვენ არ ეთანხმებით თქვენს წინააღმდეგ განხორციელებულ სანქციებს, უფლება გაქვთ გაასაჩივროთ ის მოდერატორთან ან ადმინისტრატორთან.

ვის უბედავ!
ვსეზნაიკას?!

Korabli v moei gavani jech,
Na rubli pomenyau bilet,
Otrastit by do samyh do plech
Ya nikogda ne vernus
Domoi...
Na-z-ad
V moei gavani
Ne vzletim tak poplavaem
Strelki rovno na dva chasa
Nazad

არ ვიცოდი რომ ნეზნაიკა იყო. თუმცა მისმა უზრდელობამ ძაზედ არამშფოთა, მითუმეტეს ასაკიანი ქალი ყოფილა. ეს მოდერატორი რას უყურებს ვერ ვხვდები. თუ რესთავი-2ს დონეა? მაშინ გასაგებია

კინომცოდნეობაზე თავს ვერ დავდებ, მაგრამ ჩემი აზრით არის საშინელი. ფილმს ფაქტიურად სიუჟეტი არ ქონდა, მთელი აქცენტი იმაზე იყო გადატანილი, რომ ენახებინა რა საშინელი ხალხი ცხოვრობს ამჟამად თბილისში - მართალია არის რამდენიმე უფრთო ანგელოზი, მაგრამ ძირითადად ყველა ნაგავია. ან კიდევ ეს საწოლის სცენა, რა შუაში იყო, რატომ ჩათხარეს? გაახურეს რა ამ კომპლექსიანმა ქართველმა რეჟისორებმა ამ უცენზურო სიტყვებით და სექსით. არც კანადაში იგინება ხალხი ნაკლებად, მაგრამ ყველა კინოში გულისამრევ სიტყვების კორიანტელს ვერ გაიგებთ, არაა ეს ხელოვნების აუცილებელი ატრიბუტი.

მესმის რამის იმედი დაეტოვებინა. უყურებ ამ უნიჭობის პარადს და ფიქრობ, რომ საქართველოს გადარჩენის შანსი აღარ აქვს. შეიძლება პატარა შტრიხია, მაგრამ მთავარ მოქმედ პირს - "რეჟისორს" ელემენტარულ რამეებს არ ასწავლიდნენ ინსტიტუტში? კამერა ხელის აუკანკალებლად ვერ უნდა დაეჭირა? მოკლედ, უნიჭო ფილმია. რეჟისორს შეიძლება ტარანტინოს "ლავრები" არ აძლევენ მოსვენებას, მაგრამ მძიმე პატარა სიუჟეტების ყველა ნაკრებისგან შედევრი არ გამოვა.

ალექსანდრო, შეიძლება ჩემთვის და შენთვის მსგავი რამის შეხსენება კარგი იყოს რომ გვახსოვდეს ჩვენს სამშობლოში რა რთულია ცხოვრება, მაგრამ ეჭვი მეპარება საქართველოში მყოფებს ამის გამუდმებული შეხსენება ჭირდებოდეს. + კიდევ ერთხელ ვიტყვი, რომ ფილმი იყო ცუდი.

ორმაგი სახე არ მახსენდება და თეთრი ლაქა მართლა ძალიან კარგია.

ფილმი პატარა სიუჟეტებისგან შედგება. ერთმანეთის გადამგდები ჯიბის ქურდები, რომლებიც აფხაზეთიდან ლტოლვილ ყრუმუნჯ ობოლ გოგონას დააყაჩაღებენ. პოლიციელი, რომელიც ამ ქურდებს წილში უზის. ყოფილი მოჭიდავე, რომელიც ახლა საბაჟოზე მუშაობს და ფილმის მთავარ გმირს საბაჟოზე მოკლე ფილმის გადაღებას და გამოყოფილი ფულის მოტეხვას შესთავაზებს. ხოლო როდესაც პასუხად გინებას მიიღებს, პოლიციელებს მიუგზავნის და აცემინებს (შემდეგ კი ამ პოლიციელის ძმის ჩამოტანილ ვადაგასული ლუდის საზღვარზე შემოშვებაზე დათანხმდება სანაცვლოდ). მოკლედ, მსგავსი საზიზღრობები ბლომადაა. ერთი ორი გამონათებაა ყოფილი ლექტორის, პროფესორ ოთარის (თუ სახელი სწორად მახსოვს) სახით, რომელსაც ბაზრობაზე ჯიხური აქვს გახსნილი და ძალიან "არავაჭრულად" იქცევა. თუმცა როდესაც იქვე მკვლელობა მოხდება, დახურავს და წავა, აღარ შემიძლიაო. სრული განუკითხაობა და აპათიაა გადმოცემული. ის ხალხიც კი, რომლებიც ამ ფილმში სამაგალითოდ უნდა მივიჩნიოთ და მიბაძვა მოვინდომოთ, ყველაფერზე ხელს იქნევენ და ნებდებიან ბოლოში. რა გრძნობა უნდა გააღვიძოს ამ საშინელმა ფილმმა?

არ გირჩევ, თუმცა თუ მართლა ძალიან გინდა, შემიძლია ჩაგიწერო და გამოგიგზავნო.

ქრაში გადასარევი ფილმია - როგორ შეიძლება ამ ნაგავის გვერდით ხსენება? როდესაც ვნახე, არც კი ვიცოდი ოსკარზე თუ იყო წარდგენილი და ჩემს მეგობარს ვუთხარი, არ მახსოვს გრძნობების ასეთი ფეიერვერკი როდის გამოიწვია ჩემში ფილმმა მეთქი. თბილისი-თბილისის დეპრესიულობა კი როგორ აგიხსნა? აბა შენი აზრით გასართობია?

რავი, ჩემთვის უბრალოდ მოთხრობაა, დაახლოებით ისეთივე სტილის, როგორც აკა მორჩილაძის ნაწარმოებები - უბრალო, თბილისური ამბები...

ვსეზნაიკა მე არ ვარ
ია ტების ნე ზნაიუ
მხოლოდ ის ვიცი, რომ ხასიათების ცვალებადობა დაგემართა ამ ბოლო დროს

ზრდილობიანი

მეც მომეწონა ეგ ფილმი, თანაც ძალიან.

ნუ ისიტო, რაც გადმომეცი, გასაგებია ძნელი საყურებელია ალბათ ქართველებისთვის, მაგრამ სინამდვილეს შეეფერება, თანაც რეჟისორი დეპრესიული ტიპია და ეს გამოხატა ალბათ, თუმცა აზრის გამოთქმა ნაადრევია უნახავად. ალბათ გახსოვს ფილმი-"სინს ოთარ ლეფტ- იქაც პრინციპში რა არი ნაჩვენები, ის კი არა შემრცხვა ვინმესტვის მეთქვა ნახეთ თქო, ვინაიდან ისეთი უბნები და ხედებია ნაჩვენები გეგონება სადღაც ავღანეთშია გადაღებული და არა ჩვენს ლამაზ ქალაქში- თუმცა თავად ფილმის სცენარი მომეწონა, მაგრამ სასტიკად არ მომეწონა ოთარის დედა- რომელიც სულაც არ ჰგავს ქართველ ინტელიგენტ ქალბატონს- და არ მეგულება არც ერთი დედა საქართველოში, მიუხედავად იმისა, რომ ბიჭი შვილის კულტი მძაფრადაა დაკანონებული, რომ შიმშილობის დროს შვილიშვილს და ქალიშვილს ლუკმა წაგლიჟოს, თავად მიირთვას და იმათ აყურებინოს- აი ამ კადრით იწყება ფილმი, თუმცა ბოლო ფინალში ასწორებს ეს დედა დანაშაულს ქალიშვილის წინაშე თითქოს.....

მაგრამ ერთი რამ ფაქტია, რომ ის უბნები სწორედ თბილისს ეკუთვნის და თბილისი მარტო ვაკე-ვერით არ განისაზღვრება....უბრალოდ რეალობასთან თვალის გასწორება ძნელია ხოლმე.

„თბილისი–თბილისი“

რეჟ. ლევან ზაქარეიშვილი

ფილმი შერჩეულია საუკეთესო უცხოური ფილმის კატეგორიაში წარსადგენად 2006 წლის „ოსკარზე“.


კანის საერთაშორისო კინოფესტივალზე, რომელიც 11 მაისს გაიხსნა, დიდი ხნის შემდეგ კვლავ უჩვენებენ ქართულ ფილმს. ლევან ზაქარეიშვილის სურათი ”თბილისი-თბილისი”
კანის კინოფესტივალზე გამგზავრების წინ ლევან ზაქარეიშვილი რადიო “თავისუფლების” თბილისის ბიუროში გვესტუმრა და თავად გვიამბო ამ ფილმის ბედზე:

[ლევან ზაქარეიშვილის ხმა] ”ფილმის გადაღება კინოსტუდიაში დაიწყო, მერე კინოსტუდია განადგურდა და პირველი მასალა, რომელიც, ფაქტობრივად, დასრულებული ფილმი იყო, გადაიყარა და სად ყრია ახლა ის მასალა, ღმერთმა უწყის... მერე იყო აბსოლუტური გაჩერება, მერე შეიქმნა კინოცენტრი... 2001 წელს უკვე გადაღებული მქონდა ფირი, მაგრამ სამი წელიწადი იდო, იმიტომ რომ გახმოვანების ფული არ დარჩა.”

ლევანის თქმით, ფილმის გადაღება კინოცენტრის დახმარებითა და მისი მეგობრების ფულით დასრულდა... თუმცა რომ არა ფრანგი კინოკრიტიკოსის დაინტერესება, სურათი კიდევ დიდხანს ვერ დასრულდებოდა. საქართველოს კულტურის, ტურიზმისა და სპორტის მინისტრის გიორგი გაბაშვილის რეკომენდაციით, გახმოვანების, ფირის გამჟღავნებისა და სუბტიტრების თანხა გამოყო ბადრი პატარკაციშვილმა, ეროვნული კინოცენტრი კი ლევან ზაქარეიშვილს კანის კინოფესტივალზე გამგზავრებაში დაეხმარა... ასე რომ, 18 მაისს მსოფლიოს ნომერ პირველ კინოფორუმზე 13 წლის შემდეგ ისევ ნახავენ საქართველოში გადაღებულ ფილმს...

სხვათა შორის, 13 წლის წინ ისევ ლევან ზაქარეიშვილი და მისი ფილმი ”ისინი” იყო წარმოდგენილი ”თხუთმეტი რეჟისორის” პროგრამაში. დღეს ლევანი ამბობს, რომ ქართული პრესა არც მაშინ დაინტერესებულა მისი ფილმის საერთაშორისო პრემიერით და ვერც დღეს ხედავს ამ დაინტერესებას.

”თბილისი-თბილისის” პრემიერა ერთი თვის წინ შედგა კინოთეატრ ”ამირანში”. შედგა წარმატებით, მაყურებელმა ფეხზე ადგომით მოუწყო ოვაციები რეჟისორს, მაგრამ ქართული კრიტიკა დუმს, სურათის საერთაშორისო პრემიერას არ ეხმაურებიან არც ხელისუფლების წარმომადგენლები და არც ბიზნესმენები. ამიტომაცაა, ალბათ, რომ ფრანგულ ინტერნეტსაიტებზე ”თბილისი-თბილისის” შესახებ ინფორმაცია ძალზე მწირია. ლევანი კანში ჩადის ფილმის სარეკლამო რგოლების, კატალოგების გარეშე. შეიძლება ითქვას, რომ მისი ფილმის ბედი ძალიან ჰგავს თავად სურათის პერსონაჟის ბედს - ”თბილისი-თბილისი” ხომ გვიამბობს ახალგაზრდა რეჟისორზე, რომელმაც ვერა და ვერ დაასრულა თავისი ფილმი, ყველაფერთან ერთად, იმიტომ, რომ არ იცოდა ან არ მოისურვა, როგორც ლევან ზაქარეიშვილი ამბობს, ”ფულიან ხალხთან” ურთიერთობა:


[ლევან ზაქარეიშვილის ხმა] ”ფულიანი ხალხი რაღაცით უნდა დააინტერესო. დასავლეთში, მაგალითად, თევზის მწარმოებელი როცა აკეთებს ფესტივალს, მას სახელმწიფოც ეხმარება. აქ არავითარი შეღავათი არა აქვს ფულიან ხალხს.”


ლევან ზაქარეიშვილი გულნატკენია თავისი კოლეგებისგანაც. ამდენი ხნის პაუზის შემდეგ ქართული ფილმი კვლავ გასცდა ქვეყნის საზღვრებს, მაგრამ კინემატოგრაფისტთა წრეებში უკვე დაიწყო ”თბილისი-თბილისის” წარმატების, რბილად რომ ვთქვათ, ”ინტერპრეტაცია”. ჩვენს კითხვაზე, გრძნობს თუ არა სიხარულს, კმაყოფილებას, სტიმულს თავისი კოლეგებისგან, ლევანი ასე გვიპასუხებს:

[ლევან ზაქარეიშვილის ხმა] ”ვერანაირს. ის კი არა, ის ხალხიც დავკარგე, ვისაც რაღაცნაირი კონტაქტი ჰქონდა ჩემთან. ისეთ ჭორს მოგიგონებენ, ისეთ რაღაცას მოგაკრავენ... - ეს ხომ დიდი სოფელია.
საქართველო ისეთი პატარაა, რომ... არა მგონია, მაგალითად, რომ ბუში იცნობდეს ჯარმუშს, ამ მთავრობას კი ყოველთვის ჰყავდა თავისი ფავორიტები. მე კი ვერც ერთი მთავრობის ფავორიტი ვერ გავხდი და ვერც გავხდები, იმიტომ რომ მე მიყვარს ჩემი საქმე, ფავორიტობას კი სხვა ენერგია სჭირდება... ამიტომ ვეცდები ყველანაირად ეს ფილმი გავყიდო და ჩემი ფულით გადავიღო ფილმი.”

არადა, წინასწარ შეიძლება ითქვას, რომ ”თბილისი-თბილისი” აუცილებლად გაიყიდება. ბოლო დროის ქართულ კინოში ლევან ზაქარეიშვილის სურათი, შესაძლებელია, ერთადერთია, რომელიც 90-იანი წლების საქართველოს მხატვრულ სურათს ქმნის... კი, არა ერთი სხვა ფილმიც გადაღებულა სოციალურ თემაზე, მაგრამ იმ სურათებში პუბლიცისტური პათოსი სახიერებას აშკარად ჩაგრავდა... ”თბილისი-თბილისი” კი იმით გამოირჩევა, რომ აქ ძლიერია ფონი, არის დასამახსოვრებელი სახეები, დეტალები. დღეს, როცა დასავლეთში აშკარად იზრდება საქართველოს მიმართ ინტერესი, ”თბილისი-თბილისი” შეიძლება გადაიქცეს ჩვენი უახლესი ისტორიის მხატვრულ სახედ; სურათი, რომლის მოქმედება თითქმის მთლიანად ბაზრობაზე ხდება, სადაც ვერ იხილავთ დედაქალაქის სტერეოტიპულ პეიზაჟებს, ქართულ კინოს იმ სამყაროს უბრუნებს, რომელიც წლების მანძილზე განდევნილი იყო ჩვენი კულტურიდან - სამყაროს მარგინალებისა... მარგინალებად კი ჩვენს ქვეყანაში იქცნენ არა მარტო ქურდბაცაცები, მათხოვრები, ლტოლვილები , ე.ი. ”თბილისი-თბილისის” პერსონაჟები, არამედ ის ხალხიც ”ჩამოწერეს”, რომელიც აქ ოდესღაც დიდი ავტორიტეტით სარგებლობდა - თუნდაც ფილმის ერთ-ერთი მთავარი გმირი, დრამატურგიის მასწავლებელი, თეატრალური ინსტიტუტის ყოფილი პროფესორი, რომელიც დღეს იძულებულია ბაზარში ივაჭროს.

ჩვენი საუბრის დასასრულს ლევანს ვკითხეთ, რას ელის იგი კანის ფესტივალისგან, არის თუ არა ეს წარმატება მისთვის სტიმული ახალი კინოპროექტების განსახორციელებლად.

[ლევან ზაქარეიშვილის ხმა] ”მე ვთვლი, რომ რეჟისორი იქ მთავრდება, როცა იჯერებს, რომ რაღაც შედევრი გადაიღო. ესეც ეტაპია ჩემს ცხოვრებაში, კიდევ უნდა გადავიღო და...”(სტილი დაცულია)

ქვეყანაში გარემო ნელა, მაგრამ მაინც იცვლება. არ არის გამორიცხული, რომ ცოტა ხანში, იმ ბაზრობის ნაცვლად, რომელიც ახალი ქართული ფილმის მთავარი მხატვრული სახეა, დიდი სუპერმარკეტები ვიხილოთ.დაკარგავს თუ არა ამით ახალი ქართული ფილმი აქტუალურობას? ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა შესაძლებელი გახდება უკვე 18 მაისს, ”თბილისი-თბილისის” საერთაშორისო პრემიერაზე, კანში... მსოფლიოს ნომერ პირველ კინოფესტივალზე საბოლოოდ გაირკვევა, რა არის ახალი ქართული ფილმი - საქართველოს უახლესი ისტორიის მხატვრული ასახვის ცდა თუ მხატვრული ნაწარმოები, რომელზედაც დრო არ იმოქმედებს და რომელიც ყველა ქვეყნის მაყურებელს ააღელვებს.

ჩემთვის ძალინ მძიმედ საყურებელი იყო,მაგრამ ის სიმართლეა,რაც დღეს ჩვენს ქალაქში ხდება.არაჩვეულებრივი ნამუშევარია.
მე ვნახე მოკლემეტრაჟიანი ფილმი-დებტი(ქართველები ამერიკაში),ისიც მძიმე რეალობაა.

Levan Zakareishvili

Levan Zakareishvili was born in Tbilisi, Georgia (ex-USSR), in 1953. He studies Geology and Geography at the University of Tbilisi. In 1985, he graduated from the Screenwriting and Directing College in Moscow, Goskino. He directs the shorts The Father (1983) and Temo (1987). His first feature film, They, was shown in the Cannes Directors' Fortnight in 1992

La Quinzaine des Réalisateurs au Forum des Images
Comme chaque année, immédiatement après le Festival de Cannes, le Forum des images reprendra du 25 au 31 mai l’intégralité de la Quinzaine des Réalisateurs.

Le public parisien est invité à partager l’esprit de cette prestigieuse manifestation. L’édition 2005 privilégie les cinématographies habituellement peu représentées : la Géorgie avec Tbilisi-Tbilisi de Levan Zakareichvili qui témoigne avec force de la situation catastrophique de son pays.

Закарейшвили, Леван
Режиссёрские работы
1983 — Отец
1984 — Гарсиван
1985 — Туман
1987 — Тэмо
1992 — Они
2005 — Тбилиси - Тбилиси

ЛЕВАН ЗАКАРЕЙШВИЛИ:
"Мужчины сегодня изменились"


Л.Закарейшвили
Наши собеседники - своего рода знакомые незнакомцы. Некогда жившие с нами в едином государственном пространстве, они стали иностранцами. Но культурные взаимосвязи укрепляются, интерес друг к другу растет. Намечаются совместные перспективы. Левана ЗАКАРЕЙШВИЛИ и Шарунаса БАРТАСА знают в мире, их последние картины показали в Канне, а также на фестивалях, пытающихся объединить, как нам кажется, не совсем утраченное целое.

На Открытом фестивале кино стран СНГ и Балтии "Киношок" фильм грузинского режиссера Левана Закарейшвили "Тбилиси - Тбилиси" был удостоен приза за лучшую режиссуру, а в Баку на фестивале "Восток - Запад" отмечен исполнитель главной роли Гиорги Масхарашвили.
Мы беседуем с Леваном ЗАКАРЕЙШВИЛИ.

- Леван, сначала давайте просто поговорим о Тбилиси.

- Как и все нормальные люди, я люблю город своего детства. Я родился в той его части, где Мтацминда, потом мы несколько раз переезжали и оказались в том районе, где и снимался "Тбилиси - Тбилиси". Сейчас в моем родном городе одиноко стоит вагон, на котором написано "Тбилиси - Тбилиси", а я любил тот, в который прибывало много поездов из Москвы, Ленинграда, Риги, тот Тбилиси был мне всегда по душе, и, думаю, он снова станет таким, все вернется. Не хочу жить в городе, который умирает на глазах.

- От какой болезни надо излечиться всем нам, чтобы возвращение произошло?

- От агрессии.
Это излечимо, но мы будем долго лечиться, чтобы, выздоровев, снова полюбить друг друга. В том, что так будет, я не сомневаюсь. Может, когда это произойдет, нас уже не будет, но это произойдет.

- Картину вы снимали около 10 лет, останавливались и опять начинали. Вы не испытывали растерянности, ведь, начиная, точно знали, о чем хотите ее делать, а время-то изменилось?

- Растерянности не было, но картину завершал через силу, потому что все должно происходить нормально, как при родах - девять месяцев, и все. А когда тянется-тянется, год за годом, пять лет, семь лет... Актеры умирают, дети вырастают, снова пробы, это уже не работа - муки.

- Структурно в фильме присутствует рассказ о реальной жизни героя и его сны, а в этих снах могла случиться любая история. Каким был сюжет новеллы, которая в картину не вошла, но могла там быть?

- Это был рассказ о немом и слепом человеке, достойно жившем свою жизнь в квартале, где все его знали, уважали, поддерживали приношениями. Но однажды он понял, что живет только прошлым, что уважают в нем только прошлое, а будущего уже не будет. И он выбрасывается из окна. Все это было даже снято, но в картину не вошло. Получилось слишком манерно, и я отказался от этого материала.

- Что же тогда было для вас самым главным в стремлении снять эту картину?

- Желание высказать все власти в лицо.

- Так можно и без головы остаться...

- Ну что ж, пускай.
Я и снимал в фильме только друзей, тех, про кого знал - они будут на моих баррикадах до конца. А я шел в бой. Но мне было проще говорить о времени, когда я родился, когда у власти находился человек, при котором маленький красивый Тбилиси стал миллионным городом, вы понимаете, о ком я, о товарище Шеварднадзе. Он говорил, что с ним пришла гласность, а никакой гласности в помине не было, зато было много ушедших хороших людей и большие взятки.

Сейчас к власти пришли молодые ребята, и вы хотите, чтобы они исправили все это за три минуты? Так не получится, понадобится как минимум еще 30 лет. Но мне нравится их стиль, их дерзость.
Я люблю дерзких людей, думаю, что и один человек в поле воин.
Если выбирать, то лучше пойду в бой с одним спартанцем, чем с сотней трусов.
Хотя мужчины сегодня сильно изменились,
стали много думать, как заработать денег, как кому-то понравиться. А мужчине должно быть наплевать, нравится он кому-то или нет.

- Потрясшие несколько лет назад Грузию военные конфликты застали вас в Америке...

- На самом деле я не уезжал специально. Я же успешно начинал когда-то - моя первая 20-минутка получила приз ФИПРЕССИ,
другой фильм - Гран-при в Нью-Йорке,
еще один был отмечен в Чикаго.
До начала событий в Грузии я как раз и приехал в Чикаго с картиной, потом получил там какие-то деньги на кино и хотел его сделать с хорошими ребятами из Ирландии, у которых была своя маленькая студия.
И вдруг началась вся эта история, а у меня было уже все - работа, машина, дом, все, что в Америке с ходу получить трудно.
Но мне стало не по себе оттого, что я вдали от дома, что у меня все есть, а там гибнут мои друзья.
И я вернулся.
Но при этом я не считаю, что те, кто уехал от войны, плохие.
Все живут, соотносясь со своей жизненной философией, кто-то уезжает, кто-то приезжает. Может быть, тот, кто уехал, поступил правильно, остался жив, продолжил грузинский род, эти ребята будут учиться в кембриджах, гарвардах, а потом вернутся и будут строить новую Грузию.
Для кого-то такая философия получше моей, дурацкой, вернувшегося.
Но у меня никогда не было боязни не реализоваться.
Не стань я режиссером - сумел бы проявиться в чем-то в другом.

- Что-нибудь в ваших прежних картинах вам хотелось бы сегодня изменить?

- Не люблю смотреть свои картины, всегда испытываю стыд. Перемонтировал бы многое. Да лень...

- Не опасаетесь, что приход нового перечеркнет вашу былую успешность...

- Я ни о чем не жалею.
Не сумею вписаться во время - не буду снимать кино, но его будут снимать мои студенты, мои дети.
Я точно знаю, что после "Тбилиси..." обязательно сниму очень молодую картину - в том смысле, что она будет про человека, который убежден, что молодость - это состояние ветра в голове и пистолета за пазухой. А чем может обернуться такое хулиганство - уже тема.

- Старое грузинское кино нельзя было спутать ни с каким другим. У вас нет ощущения, что однажды все войдет в рамки нормального бытия, но кино такого характера, такой индивидуальности Грузия больше не узнает?

- Придет, уверен, другая индивидуальность. Вместе со временем всегда что-то теряется, мы потеряли старую жизнь, но ведь пришла новая.

- И каким, по-вашему, будет новое грузинское кино?

- Честным и злым. Под злом подразумеваю вовсе не перекошенные лица и сжатые кулаки. Я говорю о кино, когда не
будет полуправды,
а будет только чистая правда. Голая, как античная статуя, как Давид.

- Одним из упреков в адрес "Тбилиси - Тбилиси" было отсутствие в картине юмора, который в прежнем грузинском кино был вообще особого свойства.

- А я и не хотел в ней юмора, хотя картину, полную юмора, сделать могу. Только юмор этот будет черным. Здесь юморить мне не хотелось.

- Перед вами в "Тбилиси - Тбилиси" стояла проблема финала?

- Это тот вопрос, который касается моих секретов... В первую очередь я всегда придумываю финал, а потом только иду к нему обратным ходом. Я знал, что будет парень, который не пожалеет листов своего сценария на кульки для семечек.

- Насколько в этой достаточно жесткой, чтобы не сказать беспощадной картине вам удалось рассказать о грузинском характере, ведь, что греха таить, этим фильмом вы порой меняете наше представление о нем.

- Это очень трудный вопрос, для начала я бы сказал о присущем нам разгильдяйстве. Но при склонности к длинным застольям в нас есть и способность взорваться.
Грузины - люди секунды, они не любят долгих битв и все свои сражения выигрывали за мгновения.
В иной ситуации их одолевает лень.
Вот опять лень...

- Какие фильмы вам нравятся?

- Умираю от любви к "Касабланке", особенно от финала. Очень люблю "Аккаттоне" Пазолини. Это теперь видишь - освещение не то, темп теряется, или просто великий режиссер что-то приврал, но когда - опять же в финале - подельники идут воровать и раздается вопрос: "Ты когда-нибудь моешь ноги?" - а тот отвечает: "Да, если море теплое", а потом Аккаттоне убегает, попадает под машину, у него с ног спадают башмаки, и подельник в наручниках, глядя на эти голые ноги, спрашивает: "Аккаттоне, тебе не холодно?" - то меня каждый раз бросает в дрожь. Или финал "На последнем дыхании" у Годара... Но это уже цитата из "Аккаттоне", вся "новая волна" проросла из Пазолини, не из Феллини, не из Антониони.

- Вы сказали, что каждый новый фильм для вас начинается с финала. Знаете, каким он будет в новом проекте?

- Знаю. Жена стреляет в мужа.
А муж улыбается:
"Большое спасибо"...

Тбилиси - Анапа - Тбилиси
Вчера завершился "Киношок"

приз за лучшую режиссуру - вручили Левану Закарейшвили за фильм "Тбилиси-Тбилиси". Эта грузинская картина получила и приз гильдии киноведов и кинокритиков России и международной кинопрессы за продолжение гуманистических традиций неореализма.


Главному герою - молодому режиссеру - звонят и просят сделать фильм о Тбилиси и дружбе народов. С красивыми пейзажами и импозантными грузинами. Но он видит совсем другое кино.
О некогда любимом городе, где все вдруг стало чужим. О жестокости улиц. О беженцах. О детях, потерявших родителей и живущих в вагонах. О профессорах, вынужденных торговать маргарином на рынке, а в свои диссертации заворачивать семечки...

Леван Закарейшвили поведал о беде своего народа, но снял кино про то, что пережили люди на всем постсоветском пространстве. Очень беспощадно, местами даже жестоко. И рассказал "РГ", где, по его мнению, кончается доброта и начинается жестокость.

Леван Закарейшвили: Лично я считаю себя большим и серьезным оптимистом и потому снимаю пессимистическое кино. Где кончается доброта и начинается жестокость? Нет предела у жестокости, как нет и предела у доброты. Я знаю, что и то, и другое приобретается и проявляется в зависимости от обстоятельств.

Российская газета: А если это была бы картина не о 90-х годах, а о сегодняшних обстоятельствах в Грузии, в каких она снималась бы тонах?

Закарейшвили: Как было при Шеварднадзе и как стало при Саакашвили? Давайте спрашивайте прямо.
Было болото. Я родился при Шеварднадзе и очень боялся, что я умру, а он все еще будет править
Я не в восторге и от нынешних перемен. Но я в политику не лезу. Хотя моя картина может показаться политической. Я окончил высшие режиссерские курсы в Москве, учился у Александра Митты. Своим любимым романом, лучше которого я ничего никогда в жизни не прочитаю, считаю "Хаджи Мурата" Толстого.
Не надо путать политику с творчеством.
Я вообще не признаю границы. Да, это звучит как бред идиота, да, такого никогда не будет. Потому что нефть, золото и Черноморское побережье будут стоить столько, сколько они стоят сейчас, и даже больше. Придут грузины, русские, армяне или китайцы, но искусство никогда не должно быть злым. Оно может быть безысходным, пессимистическим, с сарказмом, с черным юмором, но только не злым. А главное, оно должно быть правдивым.

РГ: И все-таки, если завтра вы бы стали снимать новый фильм о Тбилиси, о чем была бы картина? О том же времени, когда профессоры торговали на рынках или о сегодняшнем дне? Та боль осталась или ее перехлестнула уже новая?

Закарейшвили: Боль сейчас другая... Все мы были людьми или продолжаем ими оставаться. Когда приходят молодые, многое ждешь, на многое надеешься, и - ошибаешься. Вывод: не надо ждать ничего лучше того, что было и что будет.
Потому что никто не может изменить мир и потому что все мы ходим под Богом.

Я никогда не брал деньги от Госкино, всегда доставал сам, и в "Тбилиси-Тбилиси" я вложил свои деньги. При этом там я и сценарист, и режиссер, и продюсер, в некоторых эпизодах - и оператор, только актера из меня не вышло - боюсь камер. Приказать мне снимать кино никто не сможет. У нас, кроме жизни, ничего нет. Одно время я голодал, но сериалы не снимал. Ну, голодал, - это, конечно, образно говоря, - ездил не на "Ленд крузерах", а на троллейбусе...

РГ: В сегодняшней Грузии что вас больше всего огорчает?

Закарейшвили: Что я пока не вижу царя Давида. Я ответил честно.

РГ: А быть выше государств, выше правителей, выше обстоятельств - это ваша тема?

Закарейшвили: Это моя мечта, но она фактически недостижима.
Нельзя правителей не замечать - они тебе жить не дают.
Тогда надо ехать на необитаемый остров. А когда ты живешь в государстве, существовать вне государства - прекрасно, но тогда трудно будет снимать кино. О чем ты будешь снимать фильм?

РГ: О себе, любимом.

Закарейшвили: А если я люблю женщин - мне что, в порнографы переходить? Нет, этого я не хочу.
Ты снимаешь кино и заставляешь потом 200 человек сидеть в темноте. Как заставить их досидеть до конца? Мое субъективное мнение - даже художественное кино должно быть художественным документом - о том времени, в котором ты живешь. А снимать свои сны мне не интересно...

სად ნახულობ ამ ფილმებს მისამართს ხომ ვერ მომაწვდი

Из Абхазии вместе с раной в живот Леван Закарейшвили вынес новое знание о войне, а значит, и о мире.
Он не считает безнадежность смыслом своего кино. ...

და ამდენი წერა არ გეზარება(გულუბრყვილო სახით)
და შენ ალბათ BBC-ს დონე ხარ, ალბათ

Тбилиси, Тбилиси (Tbilisi, Tbilisi)
Продоложительность 87 мин.
Страна Грузия
Режисер Леван Закарейшвили

Главному герою - молодому режиссеру - звонят и просят сделать фильм о Тбилиси и дружбе народов. С красивыми пейзажами и импозантными грузинами.
Но он видит совсем другое кино.
О некогда любимом городе, где все вдруг стало чужим
О жестокости улиц.
О беженцах.
О детях, потерявших родителей и живущих в вагонах.
О профессорах, вынужденных торговать маргарином на рынке, а в свои диссертации заворачивать семечки...

Закарейшвили Леван
фильмы: 1 (сценарист) 1 (режиссер)
1992 г.
ОНИ

История жизни молодого человека в современной Грузии, охватывающая 'застойные годы',
тюрьму, криминальную деятельность после освобождения, самоубийство.
'Как вам кажется?
Если бы у кого было 100 овец, и одна из них заблудилась, то не оставит ли он 99 в горах и не пойдет ли искать заблудившуюся?
И если случится найти ее, то истинно говорю Вам, он радуется о ней более, нежели о 99 незаблудившихся.
Так нет ли воли Отца Вашего небесного, чтобы погиб один из малых сих.' - Ев. от Матфея, гл. 18; (Эпилог фильма)

Леван Закарейшвили: “Социальное кино - это сила”.

კინო მცოდნეებმა ფაქტია უფრო მეტი იციან,
ვიდრე ჩვენ ფორუმელებმა

Кинофестиваль «goEast» в Висбадене: «Золотая лилия» уехала в Грузию
Леван Закарейшвили (главный приз «Золотая лилия» за лучший фильм — «Тбилиси-Тбилиси»)

ნაცმოს ამანდომანია დაეწყო
არაუშავს, გადაუვლის
ახალი ნიკით რომ შემოვა

ისიტო!
ლევანის ფილმი რომ მოგეწონოს,
ნახე 1983 წელს გადაღებული ფილმი: მამა
მაშინ თბილისი, თბილისობდა .
თუ ყველა მის ფილმს ნახავ,
მიხვდები რა კაციც არის ლევან ზაქარეიშვილი.
1984 — Гарсиван
1985 — ნისლი
1987 — თემო
1992 — ისინი ( კანის ფესტივალის ჯილდო მიიღო)
1992-2005
აი წლები როცა ლევანს ფილმის გადაღება უნდოდა,
მაგრამ ძალია არ შესწაევდა ამდენი უბედურების შემდეგ,
თითქმის ყველა ძმაკაცი, გაუფრინდა სამოთხეში
არადა ძმაკაცობა 24 საათი და 365 დღე წელიწადში იცის ლევანჩიკამ.
მეგობრისთვის, სიცოცხლეს არ დაიშურებს.
დღეს ორი ანგელოზი ბიჭი ყავს: სოსო ( მამის სახელი) ზაქარეიშვილი, თენგო ( უფროსი ძმის სახელი) ზაქარეიშვილი.
2005 — Тбилиси - Тбилиси ბოლო ფილმი არ იქნება, წინ საინტერესო სურპრიზები გველის.
ქართული ფილმი!
კიდევ ბევრჯერ იტყვის,
თავის სიტყვას.




Режиссёр Леван Закарейшвили:
«Тбилиси для меня — это все.
Где бы я ни находился, через несколько дней тянет обратно.
Это как болезнь…»

ნატას პოსტინგიდან:
www.babaduli.mybb.ru

ამ მისამართზე დევს ეგ ფილმი, მე აქედან ჩამოვტვირთე